Gohar Shachbazov groeide op in een Armeens, artistiek gezin, waar kunst en ambacht deel uitmaakten van het dagelijks leven en als vanzelfsprekend werden beschouwd. Op de kunstacademie, de Willem de Kooning Academie, in Nederland, maakte ze kennis met hedendaagse kunst en werd ze verliefd op Goya’s Zwarte Schilderijen.

Het onderwerp dat haar bezighoudt, is de innerlijke mens en de wisselwerking tussen de innerlijke en de uiterlijke wereld. Een van haar docenten op de academie vroeg haar ooit: “Hou je ervan om mensen aan het huilen te maken?” Inderdaad, het doorgronden van de menselijke psyche is wat haar drijft. Na het lezen van Arthur Eatons werk, Waar ik ophoud, wist ze het: “Ik ben ook een psychoanalyticus, een visuele psychoanalyticus.”

Wat betekent het om mens te zijn? In de meest extreme situaties stuit je op je grenzen — waar je ophoudt te bestaan, waar je bijna geen mens meer bent. Zij positioneert haar visuele objecten precies op die grens en onderzoekt de grenzen van het mens-zijn.

Gohar’s werk is het resultaat van een fysiek en organisch proces dat van binnenuit ontstaat, snel en onverwacht. Toch is het bijna de fixatie van een innerlijk beeld op een plat vlak. Innerlijk versus uiterlijk — de menselijke conditie is het onderwerp dat haar bezighoudt. Wat betekent het om mens te zijn? Ze dringt door in gezichten en lichamen, op zoek naar de essentie van het individu — hetzij verzonken in gedachten, hetzij met een doordringende blik de toeschouwer aankijkend. De vervormde en verweerde weergave in haar tekeningen en schilderijen creëert een spiegel tussen de ziel van de kunstenaar, haar onderwerpen en de toeschouwer.

Gohar Shachbazov grew up in an Armenia, artistic family, where art and craft were part of the daily life and considered as a matter of course. At the art school, Willem de Kooning Academy, in the Netherlands, she was introduced to contemporary art and fell in love with Goya’s Black Paintings.

The subject that occupies her mind, is the inner human being and the interaction between the internal and the external world. One of her professors at the academy once asked, “Do you like making people cry?” Indeed, understanding the human psyche is what drives her. After reading Arthur Eaton’s work, Where I End (Waar ik ophoud), she knew: “I am also a psychoanalyst, a visual psychoanalyst.”

What does it mean to be human? In the most extreme situations, you encounter your limits—where you cease to exist, where you are almost no longer a human. She positions her visual objects on that very boundary and examines their limits of being human.

Gohar’s work is the result of a physical and organic process that emerges from the inside out, quickly and unexpectedly. Even so, it is almost the fixation of an inner image onto a flat surface. Internal versus external—the human condition is the subject that preoccupies her. What does it mean to be human? She penetrates faces and bodies in search of the individual’s essence—either lost in thought or fixing the viewer with a piercing gaze. The distorted and ruined representation in her drawings and paintings creates a mirror between the artist’s soul, her subjects, and the viewer.